.png)
Slim opladen en flexibiliteit bij elektrische auto’s zijn technisch gezien vandaag de dag al mogelijk. Of dit nu op grote schaal kan worden toegepast, hangt af van drie factoren: voldoende auto’s tegen lage kosten per auto, aanbiedingen die bestuurders begrijpen, en een dienst waar bestuurders op kunnen vertrouwen.
Voor energieleveranciers wordt dit een steeds dringender kwestie. Het opladen van elektrische auto’s vormt nog maar een klein deel van de piekvraag van een leverancier, maar de verkoop van elektrische auto’s groeit snel en een huishouden met een elektrische auto verbruikt bijna twee keer zoveel elektriciteit als andere huishoudens. Een leverancier zonder aanbod voor slim opladen loopt het risico het volledige huishoudcontract te verliezen aan een concurrent die dat wel heeft, nog voordat er inkomsten uit de energieverkoop binnenkomen. Die inkomsten lopen ook nog eens aardig op: elke auto die slim wordt opgeladen, levert de leverancier € 100-200 per jaar op.
Geen enkel bedrijf kan in zijn eentje de flexibiliteit van elektrische voertuigen garanderen. De autofabrikant, de aanbieder van slimme oplaadoplossingen en de energieleverancier dragen elk een deel van de verantwoordelijkheid, en de bestuurder moet er uiteindelijk beter van worden.
De API’s van autofabrikanten zijn de afgelopen 1 à 2 jaar aanzienlijk verbeterd op het gebied van gegevenskwaliteit, latentie en betrouwbare laadregeling. Voor slim laden is thuis geen extra hardware meer nodig: het koppelen van een BMW aan een dienst van een derde partij duurt ongeveer twee minuten. Oudere auto’s kregen pas na hun productie backend-besturing, waardoor modellen uit verschillende bouwjaren zich nog steeds anders gedragen. Dankzij native ondersteuning in nieuwe autogeneraties wordt de besturing betrouwbaarder. Bidirectioneel laden voor Vehicle-to-Home (V2H) en Vehicle-to-Grid (V2G) is bij de nieuwste modellen van start gegaan en zal naar verwachting net zo standaard worden als unidirectioneel slim laden.
De economische aspecten spelen een ondergeschikte rol ten opzichte van de technologie. Toen de Baltische staten zich begin 2025 loskoppelden van het Russische elektriciteitsnet, werd het in evenwicht houden van het net van de ene op de andere dag een dringende kwestie, en werden de lacunes in eerste instantie opgevuld door batterijen op netniveau. Thuisladen kan hetzelfde vermogen leveren, maar dan met veel meer installaties die moeten worden beheerd.
Elk van die auto’s is van een bestuurder met zijn eigen routine, en elk automerk en elke oplader werkt anders. Elk merk betekent weer een nieuwe integratie en meer klantenondersteuning, terwijl de opbrengst per auto gering blijft. Een nutsbedrijf kan die kosten niet in zijn eentje dragen. De oplossing ligt in open toegang door autofabrikanten: rechtstreeks voor partners met grote wagenparken, en via aggregators die al veel merken met elkaar verbinden voor alle anderen.
De markt groeit vanuit een reële basis. Elektrische auto’s leveren nu al het grootste deel van de in Europa verhandelde flexibiliteit van huishoudens, die grofweg gelijk verdeeld is tussen door leveranciers geïnitieerde aanbiedingen en onafhankelijke aggregators. Het aantal thuislaadpunten zal de komende tien jaar snel toenemen.
Bestuurders hechten veel meer waarde aan lagere laadkosten dan aan flexibiliteit. Door buiten de piekuren te laden bespaart een bestuurder 30-40% op de energiekosten in vergelijking met laden tijdens piekuren, ofwel €100-300 per jaar voor een gemiddelde bestuurder. Die besparing is wat verkocht moet worden. Gridio deelde zijn vuistregel voor het uitsplitsen van de waarde van één slim opgeladen EV:
Onder dat percentage geven veel automobilisten er de voorkeur aan om zelf een oplaadschema in de auto in te stellen. De inkomsten uit flexibiliteit variëren van maand tot maand, dus het werkt het beste om dit door te geven in de vorm van een stabiele korting of een vast tarief, waarbij de leverancier het handelsvoordeel voor zichzelf houdt. Het onderzoek van LCP Delta wijst in dezelfde richting: automobilisten willen een voorspelbaar voordeel.
De huidige aanbiedingen maken dit lastig. De ene biedt een maandelijks omzetaandeel, de andere geeft korting op het tarief, en weer een derde vraagt om lange oplaadtijden voor vehicle-to-grid. Bestuurders kunnen deze aanbiedingen niet met elkaar vergelijken, waardoor velen maar niets doen. Vooral mensen met zonnepanelen op het dak vinden het het moeilijkst om het juiste tarief te kiezen. Drie dingen maken een aanbieding eenvoudig:
Een bestuurder die voor een lange rit ontdekt dat de accu maar half vol is, zal de dienst niet meer vertrouwen. Energiebedrijven die al jaren ervaring hebben met slim opladen, hebben dit op de harde manier moeten leren. Het doel is een dienst die 99,9% van de tijd goed werkt. De grootste uitdaging op dit moment zijn de gegevens: actuele, correcte gegevens over de laadstatus zijn nog steeds moeilijk te verkrijgen van alle autofabrikanten.
Als er toch iets misgaat, helpt eerlijkheid meer dan je zou verwachten. Uit de focusgroepen van LCP Delta is gebleken dat bestuurders verrassend bereid zijn de controle over hun auto uit handen te geven, zolang ze maar openhartig worden geïnformeerd over wat er is gebeurd. De beste aanpak is om de bestuurder ’s avonds te laten weten dat de auto die nacht niet via Smart Charge zal opladen, en uit te leggen waarom. Autofabrikanten helpen hierbij nu door onderhoudswaarschuwingen naar hun partners te sturen, die deze direct aan de bestuurder kunnen doorgeven.
Conclusies van het webinar ‘Belemmeringen voor flexibiliteit: hoe samenwerking de waarde van EV-flexibiliteit ontsluit’, georganiseerd door LCP Delta en Gridio op 21 oktober 2026. Sprekers: Lucinda Murley en Laurence Robinson (LCP Delta), Konrad Hanschmidt (Gridio), Sascha Brinkmann (BMW) en Robert Järviste (Enefit). Bekijk de opname.